TToen ik woensdagochtend het bericht las, dat Joost Zwagerman was overleden en dat hij zelfmoord had gepleegd, schoten de tranen spontaan in mijn ogen.
Vanwege het schok-effect, denk ik. En ook door een besef dat Zwagerman kennelijk zó erg leed, dat hij er een eind aan heeft gemaakt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook tot de grote groep van mensen behoor die wel eens nadenkt over zelfdoding. Ik ken het gevoel van dat het me teveel wordt. Dat ik het gevoel heb dat ik 'het leven niet aankan'. Vaak kan ik het niets eens heel duidelijk omschrijven. Het is een gevoel. Een ondertoon in mijn bestaan.
Ieder mens wil gelukkig zijn toch? Dat is een soort van oerdrift. Of je nou een IS-strijder bent, een vluchteling, of een depressief mens. We willen allemaal gelukkig zijn. Tevreden zijn.
Sommige mensen lukt het beter om tevreden te zijn dan anderen.
Wat mij intrigeert is wát er precies dood gaat. Of wat je precies dood wilt, als je een einde aan je leven wilt maken. Wil je van je lichaam af? Of van je gedachten en gevoelens?
Die vraag stel ik mezelf ook wel eens. Het is moeilijk om er een antwoord op te geven. Omdat dat 'ik' helemaal niet zo'n heel duidelijk vormgegeven iets is.
Dat weten boeddhisten maar al te goed.
Dat zelf is niet vast te grijpen. Niet zoals je een glas water vast kunt grijpen. Je kunt er je vinger niet op leggen.
Het 'ik' is alleen maar te omschrijven als een scala van eigenschappen, gekoppeld aan een lichaam. En die eigenschappen zijn nog veranderlijk ook.
Mijn ik is een bouwwerk van gedachten, gevoelens, ideeën, overtuigingen, herinneringen, successen en mislukkingen die ik gedurende al de jaren van mijn leven opgebouwd heb.
Als ik in slaap val, dan is het weg.
En zodra ik weer wakker wordt, ontstaat het hele circus weer.
Zwagerman wilde misschien een einde aan dat circus maken. Omdat het geen leuk circus was.
Omdat het niet lukte om er een leuk circus van te maken.
In mijn ervaring ben je voor een groot deel wel in staat om dat circus leuker te maken. Om dat 'zelf' wat minder te laten lijden.
Maar de één moet daar veel meer moeite voor doen dan een ander.
Yvonne zegt: Wat mooi dat je zo open durft te zijn Marja. Wat zo lastig is aan een depressie, als je er midden in zit kun je er bijna niet open over praten. En zoals je bij Joost ziet, praat hij er over als het voorbij is met een distantie waarbij het lijkt of alles onder controle is.
Aline zegt: Zolang het een 'milde' depressie blijft zou je jezelf eruit kunnen redeneren/mediteren. Ben je suïcidaal (een depressie met psychotische kenmerken) dan zou ik hulp zoeken want dan is de chemische balans weg in je hersenen en daar redeneer/mediteer je jezelf echt niet meer uit zonder medicijnen. Anders blijf je aan de verliezende hand, lijkt mij dan een extra reden om er een eind aan te maken......
Nathalie zegt: Ja, herkenning. Het is vaak een struggle. Je wilt weglopen van iets, maar van wat? Iemand beschreef het als: "Je wilt dit leven niet meer". Het is een staat van zijn m.i. waarin ik mijn gedachten niet kan sturen en die met me op de loop gaan, waardoor ik angst krijg niets meer onder controle te hebben en idd diep ongelukkig voel. Even later is dat gevoel weer weg; weg gedacht/gerelativeerd. En vergeet de chemie niet in je hersenen. Het is best wel een beetje een complexe materie. Bovendien werkt het wel hetzelfde bij iedereen, die met zelfmoord-pogingen loopt????
Monique zegt: Wat een mooie dharmatalk weer Marjita, ook zo mooi om ( nu weliswaar van een afstand) mee te mogen maken hoe je groeit in je leraarschap. We spreken elkaar vast nog wel een keer... :))
Shelly zegt: Ik ben pas na mijn 50e gelukkig geworden en ben blij dat ik door had dat ik niet van Het leven af wilde maar van mijn gevoel van uitzichtloosheid. Dank voor het delen, Marjita.
Magda zegt: Heel herkenbaar en goed verwoord. Alleen vrees ik dat 'de' IS-ninja geheel andere oerdriften kent :(
Mies zegt: En dit doet mij de tranen in de ogen springen omdat het zó herkenbaar is. Dank je
Ellen zegt: Mooi verwoord, voor zover dat mogelijk is.
Johanna zegt: Dank!, het is inderdaad een voortdurend bij jezelf kijken, ook nu ik weer ziek ben. Soms melancholie en dan weer bewust van ik ben niet dit alleen.
Paulien zegt: Een na laatste zin misschien de oplossing? Bedankt voor je openheid! Xx
Yvonne zegt: Als meer mensen zo open durven zijn, kan er lucht bij het taboe
Albert zegt: Woorden om te overdenken, dank je wel, Marjita. En in praktijk te brengen.
Ineke zegt: Dank dat jullie deze persoonlijke "zaken" willen delen!
Edith zegt: zo herkenbaar, dank je wel....
Yvonne zegt: Mooi omschreven en zo herkenbaar. Dank!
Willeke zegt: Allemachtig heftig!
Sophie zegt: Dat dus. Dank!
Teska zegt: Dank je Marjita
Frans zegt: -^-
Josiene zegt: Ja, alsne t leven te veel pijn doet wil je er, van die pijn, van af. Ik lees weer in innerlijke eenvoud van krishnamurti en denk over deze zaken.
Akiyo zegt : Stil van 🙏💕✨
Ardan Timmer (Amsterdam, 1966) is a dutch artist, and cartoonist (www.ardantimmer.nl.). The cartoons are merely about buddhist subjects. If you want, you can sign up to follow this blog.
Contact : mrjtimmer66@gmail.com.
Dank voor deze mooie tekst op mijn maandagmorgen vol met doen. Ik realiseer me weer, in ieder geval even, het zijn.
“Misschien is het wel waar, die titel van het boek van Max Dendermonde: “De wereld gaat aan vlijt ten onder”.”
Natúúrlijk is het waar.
Er is alleen maar doen. Dat is essentieel voor het bestaan.
Een stukje typen in het Boeddhistisch Dagblad is doen,ademen is doen,eten is doen.
Vlijt zorgt ervoor dat er internet is waar dit dagblad is, water uit de kraan komt, met een schakelaar de verlichting aan gaat, dat vluchtelingen fatsoenlijk kunnen worden opgenomen in de samenleving.
Wees alsjeblieft vlijtig en doe het goede!
Zo is het maar net, Nic!
Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen!
Sorry hier een iets langere opmerking.
Marja,
Een stukje schrijven is geen kattenpis dus altijd respect voor iedereen die dat naar beste kunnen doet. Ik buig ervoor.
Waar ik vanaf wil is riedeltjes als deze ” Je hoeft maar om je heen te kijken om te zien dat er heel veel ellende uit dat alleen maar doen en weten voortgekomen is” dat lees ik zovaak terug en meteen denk ik: ‘ en zoveel goeds’ dat is ècht afhankelijk van hoe je kijkt.
Kijk je naar vredesakkoorden of naar oorlog, kijk je naar milieu vervuiling of naar de ontwikkeling van zonnecellen,windmolens etc..
Het is niet zo dat ik tegen ‘niets doen’ ben maar alles met mate,in balans
Er is niets helemaal goed en niets helemaal slecht.
Blijf schrijven.
Hoi Nic, ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Maar het is niet hoe ik het bedoel. Er is een staat van zijn waarin ‘doen’ heel goed mogelijk is. En dat is feitelijk niet-doen. Wanneer ik in mijn ‘huis-tuin-en keuken-manier van doen ben, wordt alles aangestuurd vanuit het denken. Dat kan soms goed uitpakken, soms slecht. Het kan verstandig zijn, of onverstandig. Maar het heeft niets met wijsheid te maken die voortkomt uit ‘puur zijn’. Het heeft niets te maken met ‘doen vanuit puur zijn’. Ik denk dat het de aarde erg ten goede zou komen als mensen weer contact zouden maken met die wijsheid. Dat is wat ik bedoel. En daarmee zeg ik dus niet dat er niets goeds kan voortkomen uit doen. Er komen hele goeie dingen uit voort. En hele slechte.
Ik ben het er niet mee eens dat er alleen maar ‘doen’ bestaat. Wel erken ik dat het voor een groot gedeelte van de mensen zo is, allicht als vlucht, maar wat mij betreft staat daar tegenover dat altijd in het ‘hier en nu’ van het ‘zijn’ verblijven eveneens een gevangenis kan zijn, eentje met tirannieke lading, misschien is het maar net waar je ‘vandaan’ komt.
Arisina, ik weet niet wat je onder ‘doen’ verstaat. Misschien banaal, maar zolang iemand leeft ‘doet’ die iemand wat: ademhalen, bloed rondpompen e.d. Dat doen kan bewust of onbewust zijn.
Ook in slapende toestand zijn we druk bezig en vaak zelfs zeer druk, blijkt uit registraties van hersenactiviteit. Iedereen die mediteert weet hoeveel we dan doen.
Ik versta onder doen ‘handelen’ en dat kan vele vormen aannemen. Ook ‘denken’ is handelen :-)
Niemand doet iets, alles gebeurt.
@Kees: de automatische lichaamsfuncties versta ik niet onder ‘doen’. Ik versta daaronder waaraan gerefereerd wordt in bovenstaande tekst: ‘doen’ als keuze. In jouw optie bestaat ‘niet doen’ dus eigenlijk niet, en misschien is dat ook zo. Wat ik bedoel is dat de hele tijd bewust zijn van ‘doen’ook een soort gevangenis is, en wel in tweevoud: een gevangenis op zichzelf én de bewustwording van het gevangen zijn. Beide pijnlijk.
Een gevangenis of speelveld ?
Als de grenzen en spelregels eenmaal duidelijk zijn kan er vol vertrouwen gespeeld worden!
Er bestaat zowel nodig als onnodig handelen.
Idee om alleen nodig handelen te doen ?
And so the question remains….ARE WE HUMAN DOINGS…OR HUMAN BEINGS?
Humans are doing beings.
No question about that.