vrijdag 15 mei 2015

Examen


Mijn neef doet deze week examen.  Woensdag had ie nederlands. Het ging best goed. Ik weet nog dat ik zelf examen deed voor de HAVO. Met z'n allen in de gymzaal. En op het laatste nippertje, een half uurtje voordat je het examen had, nog allerlei feiten en weetjes in je hoofd stampen. 
Ik herinner me ook de stress tijdens het examen, als je iets niet meteen wist. 

Op school  draait alles er om dat je het moet weten.  Hoofdsteden van landen waar je nooit geweest bent, vervoegingen van werkwoorden in het frans, het begrijpen van nederlandse teksten, de oorlogen van vroeger in verschillende werelddelen enzovoort, enzovoort.  

Veel daarvan ben ik in de loop van de jaren vergeten of heb ik zelfs af moeten leren om er belang aan te hechten het te weten. En als klap op de vuurpijl ben ik ook nog zen gaan doen. 
Want zen beoefenen  gaat toch echt het beste als je 'niets weet'.      

 

vrijdag 8 mei 2015

Kan ik van mezelf een nieuw, beter persoon maken?



Is mijn persoonlijkheid maakbaar? Hoe vaststaand is mijn karakter? En wat is het dat  van mij een andere persoon maakt dan een ander? Dit zijn vragen die mij uitermate interesseren. Omdat het iets aanraakt, iets bevraagt, namelijk mijn 'ik' wat ik heel vaak automatisch als een vanzelfsprekendheid ervaar. 

Het lijkt vaak alsof er aan dat 'ik'  niet  te tornen valt. 

Vorige week werd de eerste uitzending van DWDD University over de wondere wereld van de hersenen uitgezonden. In die uitzending werd een fragment getoond uit een britse documentaire over een man (vader van twee kinderen) die door een auto-ongeluk (waarbij hij frontaal met zijn voorhoofd tegen de voorruit is geklapt) ernstig hersenletsel opliep. En dat letsel was  vooral in het gebied dat de 'frontale lob' wordt genoemd. 

De frontale lob zorgt voor remmingen. En bepaalt dus ook voor een belangrijk deel ons gedrag, en onze persoonlijkheid. Die man was ontremd. En dat zag je heel duidelijk in dat fragment. Hij schreeuwde abnormaal hard en onredelijk naar zijn kinderen. Je zag gewoon dat het niet klopte. Dat er een steekje los was. Het was afschuwelijk om te zien. Zijn vrouw zei: ik weet niet wanneer  welk deel van zijn karakter opkomt. Het is hier net dr. Jekyll and mr. Hyde. 

Feitelijk was die man 'zichzelf niet meer' en soms wel. Zo 'vaststaand' is dat 'zelf' dus niet..

Zou je bij wijze van spreken dan aan iemand, als dat al ooit zou kunnen, een nieuw stel hersenen kunnen geven, zodat diegene bijvoorbeeld beter kan functioneren. Of minder depressief is, of wat dan ook. En wordt diegene dan ook een ander persoon? 

Voordat ik met (zen)meditatie begon had ik vaak last van depressies en een laag zelfbeeld. Ik heb nooit de meditatie als een soort therapie gezien. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het me eem heel eind geholpen heeft waardoor ik nu nauwelijks meer last daarvan heb. 

In zen-meditatie oefenen we veel met koans. Zinnetjes die je niet met je verstand op kunt lossen, maar waardoor je genoodzaakt wordt om buiten het logische denken om te gaan. En dat is eigenlijk wel interessant. Want het zorgt ervoor dat je even buiten dat 'pakketje' dat je zo goed kent,  treedt.  En ik bedoel met 'pakketje' Het hele samengestelde beeld van wie je denkt te zijn. Je naam, je leeftjd, je beroep, je onzekerheden, je successen, al dat soort dingen. De dingen die ervoor zorgen dat je een gevoel/idee hebt van 'dit ben ik'.Dat pakketje laat je even los. Omdat het eenvoudigweg in de weg zit, als je je koan op wilt lossen. 

Voor mij heeft dat ervoor gezorgd dat mijn hele idee over dat zelf in de loop der jaren losser is geworden. Ik zie er de relativiteit van in. Dat pakketje dat 'marja timmer' heet kan ik veranderen. 

Ik ben er van overtuigd dat wij zelf voor een groot deel bepalen welke verbindingen onze hersens aangaan. Welke paadjes onze hersenen bewandelen. Ik denk dat het  niet zozeer de situatie is die bepaalt hoe we zijn. Het is de manier waarop wij reageren op die situatie, en waarop we omgaan met de situatie.  Dát bepaalt hoe we zijn. 

Ook gepubliceerd in het Boeddhistisch Dagblad (http://boeddhistischdagblad.nl/47767-kan-ik-van-mezelf-een-nieuw-beter-persoon-maken/)

  1. Lo Blom zegt: 10 mei 2015 om 08:51

    Je hebt het over “beter persoon”. Mag ik dat ook vertalen naar “beter mens”? Mvg

    Lo




  2. Judith Nachtschade zegt:

    Je zegt dat je ervan overtuigd bent, dat mensen zelf bepalen welke verbindingen de hersenen aangaan.
    Het lijkt me dat de meneer uit het genoemde voorbeeld niet “zelf” wil reageren op de manier zoals hij reageert.
    Hoe zie je dit dan?


    • Marja zegt:

      Dat denk ik ook Judith, dat die man daar niks aan kan doen. Maar het schijnt wel zo te zijn dat je hersenen altijd weer nieuwe verbindingen aan kunnen gaan. Zelfs als er beschadigingen zijn opgetreden.


  3. maud van der kloet zegt:

    Bekijk deze link;
    https://www.youtube.com/watch?v=xAdMbNI8u2M ;
    The ego illusion ~ Alan Watts


  4. kees moerbeek zegt:

    ‘Ik ben er van overtuigd dat wij zelf voor een groot deel bepalen welke verbindingen onze hersens aangaan.’ Inderdaad Marja, hoewel we het fijne er nog lang niet van weten. Het is de overtuiging dat we onze eigen baas zijn, die telt. Zelfs al zou dat tegen beter weten in zijn, of haaks staan op wat wetenschappelijk bekend is. 

    Overigens vindt niet iedereen zichzelf handelingsbekwaam. Er zijn er die ervan overtuigd zijn dat het Lot, de Voorzienigheid, het Volk of enig Opperwezen aan al hun touwtjes trekt.

    https://www.youtube.com/watch?v=AyenRCJ_4Ww


woensdag 6 mei 2015

Moderne geleide meditatie

vrijdag 1 mei 2015

Vrede


Deze week zag ik een filmpje op facebook van Thich Nath Hanh. Een jongen vroeg aan hem wat het moeilijkste was dat hij ooit geoefend had. En Thich Nath Hanh antwoordde : ' Wanhoop'. 

Hij vertelde dat hij als monnik, samen met een aantal andere monniken en nonnen in Vietnam een tempel (die gebombardeerd was) aan het opbouwen was.  En toen het klaar was, werd de tempel weer gebombardeerd. Ze vroegen zich af of het wel zin had om opnieuw met bouwen te beginnen. En besloten het wel te doen, omdat ze  geen gehoor wilden geven aan wanhoop. Ze wilden de zaadjes van wanhoop geen water geven. "Want wanhoop is het ergste dat een mens kan overkomen". Zei Thich Nath Hanh.

De tempel werd in totaal vier keer verwoest. En vier keer weer opgebouwd. 

En hij vertelde vervolgens dat hij in Amerika was, en met de mensen die lid waren van een vredesbeweging  praatte over de oorlog. Eén van hen was heel boos over de oorlog in Vietnam. En riep om vrede. En Thich Nath Hanh zei: Hij wilde vrede, maar was zelf geen vrede. Hij was boos. 

En dat raakte me. Ik merk het bij mezelf ook. Dat ik soms boos of verontwaardigd kan worden,  over misstanden in de wereld. En dat ik het wil veranderen. Maar ik voeg dan alleen maar boosheid toe. Daar heeft niemand wat aan. 

Zo'n toespraak van zo'n wijs mens, zoals Thich Nath Hanh, herinnert me er weer aan hoe belangrijk het is om te oefenen.
Soms verwijten mensen boeddhisten dat ze alleen maar op hun kussentje zitten en niets doen. 
Terwijl er overal om ons heen oorlog is, vreselijke aardbevingen, armoede.

Maar ik ben blij dat er nog boeddhisten zijn die op hun kussentje zitten. En oefenen om vrede te zíjn. Om het écht te zijn. En het niet alleen te roepen. En die vanuit vrede geven. En niet vanuit boosheid, of wanhoop. 

Mijns inziens kan dat alleen maar als je  inziet, als je je écht realiseert dat wij niet afgescheiden zijn van wat er overal in de wereld aan de hand is. 
(Ook gepubliceerd in het Boeddhistisch Dagblad. http://boeddhistischdagblad.nl/47498-wanhoop-is-het-ergste-dat-een-mens-kan-overkomen/)

  1. Dirk struycken zegt:  3 mei 2015 om 09:42


    Wat een geweldig inzicht krijg ik hier aan gereikt. Dank je wel


  1. teska seligmann zegt:  3 mei 2015 om 09:54


    Dank je wel, Marjita! Leven en geven vanuit liefde en overvloed, ik oefen met je mee.


  2. coos aprapti van heuven zegt:

    denk je wel, Marjita.


  1. Reiné
     zegt:  :)



  2. Connie Franssen zegt: 3 mei 2015 om 11:04


    Mooi Marja, dank je wel!



  3. Super!


  1. Nettie zegt:


    Dank je wel Marjita!


Vrienden van het Boeddhisme


De stichting 'Vrienden van het boeddhisme' zit ook op facebook. En heeft deze week de 400ste 'like' binnen gekregen. Een mijlpaal waar wel een tekening bij hoort!

zaterdag 25 april 2015

Barmhartig

Controleurs van een speciale eenheid die belast is met het opsporen van uitgeprocedeerde asielzoekers-die-het-land-niet-willen-verlaten en ook geen recht meer hebben op de rijksregeling van bed, bad en brood, hebben in een bouwvallig krot in de Amsterdamse binnenstad acht zwarte Amerikanen aangehouden die beweren verre familieleden van de Amerikaanse president Barack Obama te zijn. Het gaat om James (52), Madeleine (50) en hun zes kinderen.Ze zijn afkomstig uit een niet nader genoemd land buiten de Europese Unie en trokken naar Amsterdam vanwege het devies van de stad: heldhaftig, vastberaden en barmhartig. Barmhartigheid is het tonen van erbarmen, van mededogen met mensen die het moeilijk hebben. Barmhartig zijn zij die zich ontfermen over hun medemensen, die in woord en daad hulp en ondersteuning bieden aan degenen die daaraan behoefte hebben.'Wij dachten dat dit voor heel Nederland van toepassing was,' zegt James in gebroken Nederlands, zijn voorouders waren slaven onder het regiem van de Nederlandse VOC, 'maar we hebben ons vergist. Daarom zijn we ondergedoken en blijven we vrij, ik geloof dat jullie dat op vijf mei toch herdenken, die vrijheid?'



Het Witte Huis heeft inmiddels de bloedverwantschap tussen dit gezin en de Amerikaanse president bevestigd en daarmee de liberale-socialistische regering van Mark Rutte in grote verlegenheid gebracht. Het krot is inmiddels dichtgetimmerd en de familie voorlopig, zo benadrukt Rutten, echt voorlopig ondergebracht in het Amsterdamse Hiltonhotel. 'Zodat ze zich toch een beetje thuis voelen, op Amerikaanse bodem, zogezegd.' Wat er uiteindelijk met het gezin gaat gebeuren, is onduidelijk. De Amerikaanse regering heeft Nederland, met zijn Vredespaleis en Internationale Gerechtshof en de grote mond op het gebied van mensenrechten, opgeroepen barmhartig te zijn.

donderdag 16 april 2015

De wereld gaat aan hebzucht ten onder

 De wereld gaat aan hebzucht ten onder. En is er nu niemand die ook maar 5 seconden zich bedenkt dat het eigenlijk allemaal nergens op slaat? "

Dat zei Jan Bor in de inleidende film van de driedelige documentaire  ' de drie vergiften' van de Boeddhistische omroep, die vorige week zondag uitgezonden werd. Vanmiddag is de herhaling van de inleidiende film over dit drieluik. En ze ziijn allemaal erg de moeite waard om te gaan bekjken.  
Ik was het met Jan Bor  eens. Al die schrijnende beelden van mensen die honger lijden, en tegelijkertijd astronomisch hoge salarissen voor mensen die al rijk genoeg zijn. 

Hebzucht wordt in het boeddhisme een vergif genoemd.  
En ja, dat is ook  overduidelijk om ons heen te zien, vind ik.  Dat het een vergif is.  En ook dacht ik, toen dat  in het nieuws kwam van die ABN topmanagers:   "Zouden ze zelf niet het idee hebben dat ze al genoeg verdienen, dat ze misschien beter wat zouden kunnen delen met anderen die het veel harder nodig hebben?" 






Maar als ik wat dieper doordenk, gaat het daar eigenlijk niet om.   Natuurlijk slaat het helemaal nergens op, die hebzucht, maar het heeft ook geen zin om met je vinger naar anderen te wijzen. De enige die je kunt veranderen ben je zelf.  En de enige rijkdom die je kunt vergaren is je eigen lijden op te heffen. 

Dus durven delen met anderen. Mensen opzoeken. De verbinding aangaan. 
Wij maken met z'n allen het systeem waarin we leven. Als dat systeem gekenmerkt wordt door hebzucht, heb ik daar ook mijn deel aan. En is het tijd om te kijken waar mijn hebzucht in zit en hoe ik vrijgeviger kan worden. 


Het Drieluik 'De Drie Vergiften' is online te zien op http://www.bosrtv.nl/news.aspx?lIntEntityId=524