maandag 13 april 2015

Zen-groependag

Afgelopen zondag was er op de Noorder Poort een zen-groependag. Er waren heel veel mensen.   Goeie sfeer, erg leuke dag! 


zondag 12 april 2015

Een roze boeddhabril

Deze cartoon is ontstaan naar aanleiding van een artikel van Jules Prast van 23 oktober 2013 in het Boeddhistisch Dagblad. Een erg goed artikel vind ik het, het inspireerde mij tot nadenken en bezinning op en over wat we soms automatisch doen. Over onze ‘roze boeddhabril’ zoals één van de lezers die erop reageerden dat noemde.

Jules stelt onder meer: ‘Ik vind het soms maar raar dat je mediteert terwijl de wereld crepeert. En dat maar blijft doen. In mijn interpretatie zit er een dwingend soort existentiële logica in het boeddhisme, die al begint met het preken van de Boeddha. Gautama leert ons hoe we aan de hand van een pragmatische ethiek invulling kunnen geven aan ons handelen. Zen leert ons (al vanaf vijf eeuwen vóór Dogen) dat beoefening en dagelijks leven één zijn, een goede reden om te zorgen dat je met Zen niet in mystiek blijft hangen.


(…) In het nu is er een complete industrie die dagelijks via de drukpers en de social media een kretologie van mindfulness, compassie en Boeddhacitaten over de mensheid uitstrooit. Er is een gestage stroom van spiritueel toerisme van de ene naar de andere locatie, van boeddhisten en belangstellenden op zoek naar een meditatief moment of een woord van wijsheid uit de mond van een rondreizend lerarenkorps.

(…) In onze tegenwoordige bevrijdingsmatrix lijken meditatie en mindfulness in ieder geval een centrale plaats in te nemen. Zo centraal, dat mensen er in een discussie soms moeite mee hebben zich voor te stellen wat er hierbuiten nog meer bij boeddhisme kan komen kijken. Of hoe je bevrijding kunt realiseren zonder dat meditatie eraan te pas komt.

Is bevrijding een particuliere aangelegenheid? En wat doe je met je leven nadat je tot een bevrijdend inzicht bent gekomen?

(…) Ondertussen slaat het boeddhisme nog geen deuk in een pakje boter in het licht van de vraagstukken waarvoor de wereld zich geplaatst ziet. Mijn vragen zijn vragen in de marge van een spiritueel spektakelstuk waarin op het toneel van de openbaarheid de vrijblijvendheid en de ‘zelf-bevrediging’ vaak niet zijn te onderscheiden van de oprechte inspanning om andere levende wezens te bevrijden. Maar al te vaak worden in het moderne boeddhisme kritische geluiden weggepoetst onder onbegrip of een gemakzuchtige gezapigheid. In het dharmakippenhok liever geen onrust: “Hemeltje, dissonantie; dat is zo onboeddhistisch!”

(…) In dat opzicht is de spoeling te dun, veel te dun. Naar mijn gevoel gaat boeddhisme te gemakkelijk over ‘mij’ en niet over de ‘ander’. En voor zover het op de ander gericht is, gaat het vaak om een naïef ‘lief zijn voor elkaar’ zonder de slag te maken van woorden naar daden, zonder een ketenverantwoordelijkheid te activeren die verder reikt dan ik-en-mijn-directe-omgeving. In het Mahayana van tegenwoordig komt paradoxaal genoeg gedrag voor dat men historisch gezien aan het Hinayana-kamp toeschreef. Velen schuilen binnen het boeddhisme tegen de boze buitenwereld in plaats van de bevrijding de wereld in te brengen.’

Het hele artikel kan je hier vinden

5 reacties op ‘een rozeboeddhabril…’

  1. Sjoerd zegt:

    Helemaal eens, houdt deze spiegel goed vast!

  2. Eline zegt:

    Het verrast mij hoe er gedacht wordt dat boeddhisme verweten wordt dat het beperkt blijft tot mediteren, mindfulness of andere geestelijke activiteiten op het kussentje. Ik verneem van diverse leraren, uit diverse boeddhistische teksten juist het tegenover gestelde! Boeddhisme is hier en nu. De gehele dag door en kan zich zelfs voort zetten in je dromen. Het is uiteraard meer dan het kussentje, en nee, je kunt je niet verstoppen achter het boeddhisme. Als beoefenaar van het Mahayana boeddhisme, weet ik dat het juist ook gaat om jou en de ander. Het verlichtingsstreven houdt in dat je je onbeperkt, grenzeloos, inzet opdat alle wezens het geluk vinden en verlost worden van het lijden. Dat lukt natuurlijk niet alleen vanaf het kussentje. Je hebt het kussentje echter wel nodig om je concentratie te vergroten, te complementeren over de teachings en weer stil te staan bij je motivatie. Het is dus en het kussentje en de tijd die je niet gebruikt op het kussentje. Dat geeft je gelukkig veel meer tijd!

    • Marja zegt:

      Helemaal mee eens Eline. Voor mij is dat ook zo. Dat ik oefen om in die grenzeloosheid te geraken, waardoor het onderscheid tussen ik en ander verdwijnt. Wat ik met de cartoon en het aanhalen van de tekst van Jules wil uitdrukken, is dat er altijd een valkuil is dat we blijven steken in dit inzicht. Op een gegeven moment moeten we al onze verworvenheden opzij kunnen zetten. Helpen met lege handen, zogezegd. Ons niet achter de boeddha verschuilen!

      • Sjoerd zegt:

        Het schoonmaken van de spiegel, de diamant sutra is voor mij vaak wel een aardig middel om de verbeelding er af te vegen en weer fris aan de werkelijkheid van alledag te gaan staan.
        ‘Het is niet echt Subhuty, maar allemaal maar een manier van spreken. ‘



zaterdag 4 april 2015

Vrolijk pasen, met of zonder gluten


Zijn we door ons gemanipuleerde en chemisch geknutselde voedsel steeds meer intolerant aan het worden voor gluten of koemelk?

Is de kwaliteit van ons voedsel zo verslechterd in de afgelopen jaren dat er steeds meer mensen ziek worden van het eten van brood of melkproducten?


Op internet lees ik dat tarwe een chronisch gif is en dat er sinds de jaren '70 mee gekruist is zodat er nieuwe eigenschappen aan het graan zijn toegevoegd die niet goed voor je zijn. Maar op een andere site lees ik weer dat dit klinkklare nonsens is, en er geen enkel wetenschappelijk bewijs voor te vinden is. Afgelopen donderdag was in het programma Keuringsdienst van Waarde te zien hoe de commercie handig inspeelt op de aversie van mensen tegen gluten, ook als ze er helemaal geen nare gevolgen van ondervinden. Er is nu zelfs glutenvrij bier, twee keer zo duur als normaal bier. En glutenvrij waterijs. En glutenvrije ananas, maar dat bestaat eigenlijk niet, vertelde een woordvoerder van een grootgrutter. Maar ze verkopen het wel ‘omdat er vraag naar is’.


Ik ben geen voedseldeskundige. Maar het houdt me wel bezig. Omdat ik kok ben. En voor groepen kook die een retraite komen doen (op de Noorder Poort in Wapserveen). En omdat ik merk dat het aantal mensen dat een dieet heeft in de afgelopen drie jaar vervijfvoudigd is. En het me een beetje boven het hoofd groeit.







Dus vraag ik me af hoe het komt dat het zo'n enorme vlucht heeft genomen met die diëten. Ik heb er geen antwoord op.  Op de Noorder Poort hebben we noodgedwongen de regel ingevoerd dat er alleen met diëten rekening wordt gehouden die door een reguliere arts zijn voorgeschreven. Dat scheelt voor mij als kok, een hele hoop.


Misschien komt er ooit een tijd dat er 'glutenvrije meditatie-retraites' gehouden worden. Of lactose-arme zitweekends.' Vooralsnog bestaat dat naar mijn weten nog niet. 


Dit paasweekeinde kook ik voor een groep van dertig mensen. Twee mensen met een dieet. Ik ga een lekker paasontbijt maken op Tweede Paasdag. Met zelfgebakken paasbrood van biologische meel. En eieren van kippen die vrij rondlopen.  

En een mandje apart voor de diëten. Hopelijk wordt het een vrolijk passen voor iedereen! Ook als je allergisch voor gluten bent...

dinsdag 31 maart 2015

Een goddelijke leraar

zaterdag 28 maart 2015

De deur van mededogen

Het lijkt wel of er steeds meer ellende op ons afkomt. Oorlogen, vluchtelingen , terrorisme, uitputting van onze aarde, rijken die steeds rijker worden en  steeds meer arme mensen aan de andere kant. Dieren die uitgebuit en in gruwelijke omstandigheden moeten leven. 

En het  lijkt ook wel of we er  een beetje murw van worden. Een soort collectieve moeheid. 

Als boeddhist zeg ik regelmatig:"Ik beloof alle levende wezens te redden." En dat houdt voor mij in dat ik beloof om me niet van de ellende af te keren. 
En natuurlijk zit daar de filosofie achter dat ik niet afgescheiden ben van alles wat om me heen is. 
Dat als ik mezelf red, ik tegelijkertijd alles en iedereen om me heen red. Dus ik moet eerst  mijn eigen ellende onder ogen zien. Dat kleine ikje bekijken dat me er nog van weerhoudt verlicht te leven.  
Het ikje dat zich soms af wil sluiten voor alle ellende. Dat moe wordt van al die toestanden. Maar ook het ik dat verontwaardigd en boos wordt op bijvoorbeeld de mannen van Boko Haram die kleine meisjes verkrachten. Of kwaad word van de Shell mensen die complete natuurgebieden verwoesten. Want dan distancieer ik me ook. Dan redeneer ik ook  in "zij versus ik".


Alle levende wezens redden betekent voor mij  dus  om me niet af te scheiden, maar juist te voelen dat ik alles en iedereen ben, dat ik daar niet los van ben. Dat ik het varken ben in de bio- industrie. Maar ook de boer die dat varken laat lijden. Dat ik  de Isis -striijder ben en ook de vluchteling. Dat ik de topmanager ben van een bank met een salaris van meer dan €8000,- per maand. En ook de bijstandsmoeder die elke keer weer een stukje maand overhoudt. 

Een enorme inspiratie voor mij is het bekende gedicht van Thich Nath Hanh : "Noem me bij mijn ware namen." Een gedicht dat me tot tranen toe roert en zo hartverscheurend mooi eindigt met de zin: 'dat de deur van mijn hart open kan blijven. De deur van mededogen".

Noem me bij mijn ware namen.

Zeg niet dat ik morgen zal vertrekken, 
want vandaag zelfs kom ik voortdurend aan.

Kijk goed: ik arriveer elke seconde 
als een knop aan een lentetak, 
als een jong vogeltje met tere vleugels, 
dat leert zingen in zijn nieuwe nest, 
als een rups in het hart van een bloem, 
als een juweel verborgen in een steen.

Ik blijf komen om te lachen en te huilen, 
te vrezen en te hopen. 
Het kloppen van mijn hart is de geboorte en de dood van al wat leeft.

Ik ben het eendagsvliegje dat zich vlak boven de rivier ontpopt en ik ben de vogel die, als de lente komt, bijtijds arriveert om het vliegje op te eten. 

Ik ben de kikker die vrolijk rondzwemt in het heldere water van de vijver en ik ben de ringslang die onhoorbaar nadert en zich met de kikker voedt.  

Ik ben het kind in Oeganda, vel over been, 
mijn benen zo dun als bamboestokjes 
en ik ben de wapenhandelaar 
die dodelijke wapens aan Oeganda verkoopt.

Ik ben het twaalfjarig meisje, 
vluchteling op een klein bootje, 
dat overboord springt, 
na verkracht te zijn door een zeerover. 
En ik ben de zeerover, mijn hart nog niet in staat tot liefde en begrip.

Ik ben een lid van het Politbureau, 
met onbeperkte macht in mijn handen. 
En ik ben de man die, langzaam stervend in een heropvoedingskamp, zijn "bloedschuld" aan zijn volk moet betalen.

Mijn vreugde is als de lente, zo warm 
dat zij bloemen doet bloeien langs alle paden van het leven. 
Mijn pijn is als een rivier van tranen, zo vol 
dat zij vier oceanen vult.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen 
zodat ik al mijn huilen en lachen tegelijk kan horen, 
zodat ik kan zien dat mijn vreugde en pijn één zijn.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen, 
zodat ik kan ontwaken 
en de deur van mijn hart open kan blijven, 
de deur van mededogen.
Thich Nath Hanh


(Ook gepubliceerd in het BD (http://boeddhistischdagblad.nl/42250-de-deur-van-mededogen/)

dinsdag 24 maart 2015

ABN Amro

Het wordt misschien tijd om eens te veranderen van bank.....?
ABN Amro dat nog steeds in handen is van de Nederlandse Staat heeft het topmanagement vorig jaar een loonsverhoging van €100.000 toegekend. Dat heeft de bank  bekendgemaakt in een toelichting op het beloningsbeleid. Ook gepubliceerd in het BD 
http://boeddhistischdagblad.nl/42086-het-wordt-tijd-om-te-veranderenvan-bank/

zondag 22 maart 2015

Tramhokje, jongeren en een mobieltje